تا په نکريزو پر ورغوي زما ، نوم ليکلی ما د خپل جسم په رګ رګ کې دا ستا ، نوم ليکلی
چې کله د ګودر يا د تنور په غاړه کيني
اتله يادوي دې جينکۍ په ترنم کې
ستا پېغلتوب سره به څه کړم
خوشالي ته کړه غم به زه کړم..............................................تفصيل
زور شو بې زوره، ناتوان پاتې شو
عقل په کور ،عشق په ميدان شو
په تش ګوګل لکه رباب، ترې راغلم
زړۀ مي کوڅه کښې د جانان پاتې شو............
زما دزړه په آينه کې نور څه نشته
يو د درد د څړيکو جوړ پکې تصوير دی
چې ډبره مخته ولي لاس ترشا وړی
بس هغه سړی ددې کلي امير دی....................
باغو ته د ې راځمه نارنج ګل ټــــــــولــــــــــــومــــــــــه
داسره ګلاب ګلو نه سوغــــــــــــات سره ليــــــــــږمه
(حفيظه) م
لکه لمرنظر مې یوسي په حجاب د پلوشو کې
عجیبه پرده پوشي ده دوصال په تماشو کې
زړه مې مات نه کړې جانانه ، محبت به مې سیواشي
لکه خور
د عشق هندارې خړوي ، د هوس باد را الوتی
له دغې ګرده ، زه په زړه باندې لاسونه ږدمه
هغه غله سترګې بيا راغلې ده ، لږ پام په کار دی
په ریاضت ،په شوګیرو،په تکلیفو کې رسي
د سبائي رڼا ته خلک تورو شپو کې رسي
له بې همتو ورکړل شوي بیرته واخیستل شي
هاغه چې کار کوي تقدیر
نه بدوو به يو له بل نه زړونه
نه بيلوو به يو له بل نه زړونه
مونږ په لوظونو کي دا پريکړه کړې
چې ځاروو به يو له بل نه زړونه........................
زمــــــا اروا وږمــه وږمــه لکـه د مشکــــــــــــــو عطر
نری نری لــــــــــګيږي باد ، په عنبرينو څــــــــــــــــــڼو
ميرزاګل له ماشومتوب نه د نسوارو په عمل اموخته شوی و او دخپلې کورنۍ دغړو نه به يې په پټه شنه نسوار اچول. اوريدلي يې وو چې پاخه نسواريان د سپرکي
د یار کوڅه کې رقیبان راته گواښونه کوي
تورې په لاس بیا غمازان راته گواښونه کوي
زما د یار د مخ رڼا یې په زړه او ربل کړی
ځکه نن س
هره شپه به مې همداسې وه او هره شپه به انديښنو پسې اخيستی وم ،په تصور کې به مې ستا انځورونه جوړول او ورانول .